Ik had nog niet gedacht dat het alweer tijd was voor een nieuwe blog. Ik heb ook wel even getwijfeld om dit in een blog te schrijven. Maar ik denk dat dit Daan zijn leven met MLD wel het beste illustreert.

Gister was zo’n dag. Er zijn van die dagen dat je ’s morgens absoluut niet zou kunnen bedenken hoe de dag ’s middags zou verlopen. En dit soort dagen komen eigenlijk regelmatig voor.

De dag begon goed. Daan was vrolijk. Hij was vrij van school. 1x in de 14 dagen is hij een dag vrij omdat ze vanwege corona personeel problemen hebben op zijn school.

Maar om 10.00 uur gingen we wel lekker zwemmen. Ik zwem al een tijdje zelf met Daan. De therapeut is dan ook in het water, maar vanwege een schouder blessure bij haar kan ze Daan nog niet zelf in haar handen hebben. Nou voor mij absoluut geen straf. Want zwemmen met Daan is een feestje. Zo ook gister.

Hij was heel vrolijk en actief in het water. We speelden memorie in het water, en daar is hij goed in, dus hij had weer dik gewonnen.

Aan het einde van het zwemmen gaan we altijd nog 20 minuten in het warme bad. Dat bad is ongeveer 37/38 graden. Dat helpt enorm om de spieren te ontspannen. Daan valt ook geregeld in slaap in dit bad. Heerlijk om te zien.

Terwijl we in het bad zaten, stootte een ander kindje per ongeluk tegen de voet van Daan. Helemaal niet hard, maar Daan reageerde er beste heftig op. Hij trok zijn been in en aan zijn gezicht te zien deed het pijn. Maar hij ontspande al snel weer, dus ik heb er niet veel achter gezocht. Soms schrikt hij van een aanraking die hij niet verwacht.

Na het aankleden en op weg naar huis, had Daan vaker zo’n reactie. Hij had duidelijk pijn. En het kwam uit zijn voet.

De huisarts gebeld en we konden diezelfde middag nog terecht. Die vertrouwde het niet helemaal. Dus door naar het ziekenhuis voor een foto.

Gelukkig geen botbreuk te zien op de foto. Misschien gekneusd, band verrekt, of spiertje gescheurd. Dus de komende dagen op paracetamol en wat rustiger aan doen.

Maar hoe dit nu precies is gekomen, we hebben geen idee! Misschien toch tijdens het zwemmen een verkeerde beweging gemaakt?

Hoe dan ook, het was vervelend voor hem. En voor ons. Je kind pijn zien hebben is absoluut niet fijn. En al helemaal niet als je niet zeker weet hoe het komt en wat je eraan kunt doen.

Dit soort dagen kosten veel energie, je zorgen maken kost veel energie. En we moeten daarna altijd wel even bijkomen, het een plekje geven en weer doorgaan.

Voor Ben was het ook wel een heftige dag. Terwijl ik hem om 15.15 ophaalde zat Hans met Daan bij de huisarts. Die belde natuurlijk om te vertellen dat ze naar het ziekenhuis gingen. Ook Ben schiet dan gelijk in de ‘ik maak me zorgen’ stand. Je wilt hem ervoor beschermen, maar dat kan niet altijd.

Hans was de tas van Daan vergeten. Dus die ben ik met Ben gaan halen en naar het ziekenhuis gaan brengen. Ben was bang dat Daan daar moest blijven en in een bed zou liggen. Het was eigenlijk wel goed voor Ben dat hij mee was en dat hij kon zien dat dit niet zo was en dat hij alleen een foto moest maken. We hebben gezamenlijk gewacht op de uitslag zodat Ben dit ook kon horen en kon zien dat Daan daarna gewoon weer naar huis kon.

Ben had om 17.30 pianoles. Samen met hem hierna toe gegaan. Voor hem moeten de ‘gewone’ dingen zoveel mogelijk door blijven gaan. Dus de jongens zaten laat aan tafel voor het eten, en toen was Ben wel even verdrietig. De spanning moest er even uit. En hij heeft groot gelijk.

Daarna de jongens allebei vroeg op bed. En papa en mama hebben even een pizza laten komen. Even de dag weer een plekje geven en ik had geen zin meer om te koken.

Gelukkig werd Daan vanmorgen heel vrolijk wakker. Hij heeft goed geslapen. Vanmorgen nog geen tekenen van pijn gezien bij hem. Hopelijk blijft dat zo. Wel paracetamol geven voor de zekerheid. En allebei de jongens lekker naar school. Afleiding is vaak het beste. Hopelijk heeft Daan er op school geen last van.

Maar ja je weet nooit hoe de dag loopt……